Bu bana bir fıkra hatırlattı:
93 yaşında bir kadınla 95 yaşında bir adam boşanmak için mahkemeye baş vururlar. Davaya bakan hakim yaşlı çifte “Yapmayın, etmeyin. Bunca yıldır evlisiniz” der. Yaşlı adam söz alır: “Hakim Bey, biz uzun zamandır anlaşamıyoruz ancak çocukların kalbi kırılmasın diye ölmelerini bekledik” diye yanıt verir.
Sayın Merkel Almanyası da EMF fikrini kucaklamak için birçok ülkenin krize girmesini beklemiş. Çünkü benim hatırladığım kadarıyla böyle bir plan Euro hayata geçtiği zamanlarda tartışılmış ve Almanlardan ciddi tepki görmüştü.
Şimdi EMF’nin hayata geçmesi için çok hendek atlaması gerekecek. AB’nin herhangi bir konuda mutabakata varma konusundaki başarısı göz önünde bulundurulduğunda bu işin hemen hayata geçmesi kolay görünmüyor. Ama şimdiden bazı detaylar ortaya çıkmaya başladı. Mesela Almanlar olası bir EMF’den verilecek fonlar karşılığında ciddi yaptırımlar düşünüyorlar. Beni en çok güldüren Maastricht kriterlerinde olduğu gibi zor durumdaki ülkelere parasal ceza kesilmesi! Yani sağ cepten sol cebe transfer. Hmm!
Dün Martin Wolf’un da FT yazısında belirttiği gibi sorun Almanya’nın diğer Eurozone ülkelerinden Almanya gibi olmalarını istemeleri. Burada sorun diğer ülkeler Almanya gibi olacaksa Almanya’nın da biraz yerli talebi yüksek diğer Eurozone ülkeleri gibi olması lazım. Almanya büyük cari işlemler fazlası verirken, bu ülkelerin bir taraftan bütçe açıklarını dizginleyip öte yandan da yeterince yerli talep yaratıp büyümeleri imkansız. Almanya, Almanya kaldıkça diğer ülkeler için uzun vadeli durgunluk kaçınılmaz. Bu durumda EMF, IMF’den çok, finansal fazlası olan ülkelerden açığı olanlara yeni bir kapital aktarım aracı olur. Ama en azından krizdeki ülkelerin kalbi kırılmamış olacak.
Thursday, 11 March 2010
Sunday, 7 March 2010
Pazar Yazisi (Ingilizce)
Bana son zamanlarda cokca sorulan soru hangi sektorlere yatirim yapilmali. Cevabim: bulusa (innovation), ve ozellikle de alternatif enerji ile ilgili bulus yapan sirketlere yatirim yapilmali. Asagida bununla ilgili New York Times gazetesinde cikan bir yaziyi sizinle paylasmak istedim.
Dreaming the Possible Dream
By THOMAS L. FRIEDMAN
Published: March 6, 2010
The thing I love most about America is that there’s always somebody who doesn’t get the word — somebody who doesn’t understand that in a Great Recession you’re supposed to hunker down, downsize and just hold on for dear life. I have a couple of friends who fit that bill, who think a recession is a dandy time to try to discover better and cheaper ways to do things. They both happen to be Indian-Americans — one a son of the Himalayas, who came to America on a scholarship and went to work for NASA to try to find a way to Mars; the other a son of New Delhi, who came here and found the Sun, Sun Microsystems. Both are serial innovators. Both are now shepherding clean-tech start-ups that have the potential to be disruptive game changers. They don’t know from hunkering down. They just didn’t get the word.
As a result, one has produced a fuel cell that can turn natural gas or natural grass into electricity; the other has a technology that might make coal the cleanest, cheapest energy source by turning its carbon-dioxide emissions into bricks to build your next house. Though our country may be flagging, it’s because of innovators like these that you should never — ever — write us off.
Let me introduce Vinod Khosla and K.R. Sridhar. Khosla, the co-founder of Sun, set out several years ago to fund energy start-ups. His favorite baby right now is a company called Calera, which was begun with the Stanford Professor Brent Constantz, who was studying how corals use CO2 to produce their calcium carbonate bones.
If you combine CO2 with seawater, or any kind of briny water, you produce CaCO3, calcium carbonate. That is not only the stuff of corals. It is also the same white, pasty goop that appears on your shower head from hard (calcium-rich) water. At its demonstration plant near Santa Cruz, Calif., Calera has developed a process that takes CO2 emissions from a coal- or gas-fired power plant and sprays seawater into it and naturally converts most of the CO2 into calcium carbonate, which is then spray-dried into cement or shaped into little pellets that can be used as concrete aggregates for building walls or highways — instead of letting the CO2 emissions go into the atmosphere and produce climate change.
If this can scale, it would eliminate the need for expensive carbon-sequestration facilities planned to be built alongside coal-fired power plants — and it might actually make the heretofore specious notion of “clean coal” a possibility.
In announcing in December an alliance to build more Calera plants, Ian Copeland, president of Bechtel Renewables and New Technology — a tough-minded engineering company — said: “The fundamental chemistry and physics of the Calera process are based on sound scientific principles and its core technology and equipment can be integrated with base power plants very effectively.”
A source says the huge Peabody coal company will announce an investment in Calera next week. “If this works,” said Khosla, “coal-fired power would become more than 100 percent clean. Not only would it not emit any CO2, but by producing clean water and cement as a byproduct it would also be taking all of the CO2 that goes into making those products out of the atmosphere.”
John Doerr, the legendary venture capitalist who financed Sun, once said of Khosla: “The best way to get Vinod to do something is to tell him it is impossible.”
Sridhar’s company, Bloom Energy, was featured last week on CBS’s “60 Minutes.” Several months ago, though, Sridhar took me into the parking lot behind Google’s Silicon Valley headquarters and showed me the inside of one of his Bloom Boxes, the size of a small shipping container. Inside were stacks of solid oxide fuel cells, stored in cylinders, and all kinds of whiz-bang parts that I did not understand.
What I did understand, though, was that Google was already getting part of its clean-energy from these fuel cells — and Wal-Mart, eBay, FedEx and Coca-Cola just announced that they are doing the same. Sridhar, Bloom’s co-founder and C.E.O., said his fuel cells, which can run on natural gas or biogas, can generate electricity at 8 to 10 cents a kilowatt hour, with today’s subsidies. “We know we can bring the price down further,” he said, “so Bloom power will be affordable in every energy-poor country” — Sridhar’s real dream.
Attention: These technologies still have to prove that they are reliable, durable and scalable — and if you Google both, you will find studies saying they are and studies that are skeptical. All I know is this: If we put a simple price on carbon, these new technologies would have a chance to blossom and thousands more would come out of innovators’ garages. America still has the best innovation culture in the world. But we need better policies to nurture it, better infrastructure to enable it and more open doors to bring others here to try it.
Our politics has gotten so impossible lately, too many Americans have stopped dreaming. Not these two. They just never got the word. As Sridhar says: “We came to America for the American dream — to do good and to make good.”
Dreaming the Possible Dream
By THOMAS L. FRIEDMAN
Published: March 6, 2010
The thing I love most about America is that there’s always somebody who doesn’t get the word — somebody who doesn’t understand that in a Great Recession you’re supposed to hunker down, downsize and just hold on for dear life. I have a couple of friends who fit that bill, who think a recession is a dandy time to try to discover better and cheaper ways to do things. They both happen to be Indian-Americans — one a son of the Himalayas, who came to America on a scholarship and went to work for NASA to try to find a way to Mars; the other a son of New Delhi, who came here and found the Sun, Sun Microsystems. Both are serial innovators. Both are now shepherding clean-tech start-ups that have the potential to be disruptive game changers. They don’t know from hunkering down. They just didn’t get the word.
As a result, one has produced a fuel cell that can turn natural gas or natural grass into electricity; the other has a technology that might make coal the cleanest, cheapest energy source by turning its carbon-dioxide emissions into bricks to build your next house. Though our country may be flagging, it’s because of innovators like these that you should never — ever — write us off.
Let me introduce Vinod Khosla and K.R. Sridhar. Khosla, the co-founder of Sun, set out several years ago to fund energy start-ups. His favorite baby right now is a company called Calera, which was begun with the Stanford Professor Brent Constantz, who was studying how corals use CO2 to produce their calcium carbonate bones.
If you combine CO2 with seawater, or any kind of briny water, you produce CaCO3, calcium carbonate. That is not only the stuff of corals. It is also the same white, pasty goop that appears on your shower head from hard (calcium-rich) water. At its demonstration plant near Santa Cruz, Calif., Calera has developed a process that takes CO2 emissions from a coal- or gas-fired power plant and sprays seawater into it and naturally converts most of the CO2 into calcium carbonate, which is then spray-dried into cement or shaped into little pellets that can be used as concrete aggregates for building walls or highways — instead of letting the CO2 emissions go into the atmosphere and produce climate change.
If this can scale, it would eliminate the need for expensive carbon-sequestration facilities planned to be built alongside coal-fired power plants — and it might actually make the heretofore specious notion of “clean coal” a possibility.
In announcing in December an alliance to build more Calera plants, Ian Copeland, president of Bechtel Renewables and New Technology — a tough-minded engineering company — said: “The fundamental chemistry and physics of the Calera process are based on sound scientific principles and its core technology and equipment can be integrated with base power plants very effectively.”
A source says the huge Peabody coal company will announce an investment in Calera next week. “If this works,” said Khosla, “coal-fired power would become more than 100 percent clean. Not only would it not emit any CO2, but by producing clean water and cement as a byproduct it would also be taking all of the CO2 that goes into making those products out of the atmosphere.”
John Doerr, the legendary venture capitalist who financed Sun, once said of Khosla: “The best way to get Vinod to do something is to tell him it is impossible.”
Sridhar’s company, Bloom Energy, was featured last week on CBS’s “60 Minutes.” Several months ago, though, Sridhar took me into the parking lot behind Google’s Silicon Valley headquarters and showed me the inside of one of his Bloom Boxes, the size of a small shipping container. Inside were stacks of solid oxide fuel cells, stored in cylinders, and all kinds of whiz-bang parts that I did not understand.
What I did understand, though, was that Google was already getting part of its clean-energy from these fuel cells — and Wal-Mart, eBay, FedEx and Coca-Cola just announced that they are doing the same. Sridhar, Bloom’s co-founder and C.E.O., said his fuel cells, which can run on natural gas or biogas, can generate electricity at 8 to 10 cents a kilowatt hour, with today’s subsidies. “We know we can bring the price down further,” he said, “so Bloom power will be affordable in every energy-poor country” — Sridhar’s real dream.
Attention: These technologies still have to prove that they are reliable, durable and scalable — and if you Google both, you will find studies saying they are and studies that are skeptical. All I know is this: If we put a simple price on carbon, these new technologies would have a chance to blossom and thousands more would come out of innovators’ garages. America still has the best innovation culture in the world. But we need better policies to nurture it, better infrastructure to enable it and more open doors to bring others here to try it.
Our politics has gotten so impossible lately, too many Americans have stopped dreaming. Not these two. They just never got the word. As Sridhar says: “We came to America for the American dream — to do good and to make good.”
Monday, 1 March 2010
Lig bitti… Yine!
Devre arasında fikstür avantajından dolayı Fenerbahçe şampiyon ilan edildi. Simdi, düşme hattına yakin bir takimi yenmesinin ardından, santraforsuz diye yerden yere vurulan Galatasaray ipi göğüsler deniyor her yerde. LigTV iptal vakti geldi o zaman.
Hayır, spor yazarı olma gibi bir düşüncem yok. Sadece konsensüsün ne kadar hızlı değiştiğini göstermek istiyorum… Yatırım stratejileri ve kararları da ayni zihniyet ile alınıyor. Bir gün dolar bitti, tükendi, artik rezerv para olamaz sesleri yükseliyor. Sonra bir bakıyorsunuz ayni felaket çanları euro için çalıyor. Basında boy boy euronun ne zaman yok olacağı haberleri var. “Yunanistan euro’yu yıkar” diyen var “simdi olmaz ama 5-10 sene içinde bu iş biter diyen”. İngilizce bilmeyen okurlar kusura bakmasın. Tercüme edemeyeceğim şöyle bir deyim vardır: Problem with common sense is that it is not very common.
Son haftalarda bloğa fazla yazı yazmadığımdan şikâyetçi okurlar. Bunun nedeni yazacak bir şey olmadığından değil, yeni bir yatırım stratejisi yaratmak için gerekli bir ortamın olmadığından. Sene sonunda 2010 yılı stratejisi diye yazdığım not hala geçerli. O yazıda bir numaralı önerim dolar alınmasıydı. Bunun nedeni euro’nun yok olacağında değil. Hep söylerim kurlar genelde çözümün bir parçasıdır, sorunun değil. Euro’nun kuvvetli değeri hem sürdürülebilir, hem de arzu edilir olmaktan çıkmıştı. Tepe seviyelerinde euro, Euro bölgesinde Yunanistan’ın ardından diğer birçok ülkenin de strese girmesini garanti ediyordu. Ülkeler kendileri içinde devalüasyon yasamadıkları için euro’nun bütün para birimlerine karşı değer kaybı arzu edilen bir durum haline geldi. Yani yaşanan top yekûn euro zayıflığı. Bu bence çözümün bir parçası olduğundan dolayı da AB hisselerini hedge bazda ABD hisse senetlerinin ardından ve gelişen ülke hisse senetleri önünde alınması gereken varlık grubu olarak seçmiştim.
Yunanistan sorunun olası çözülmesi durumunda değer kazanabilecek euro satış için iyi bir olanak sağlar diye düşünüyorum. Nereye kadar gider, sene sonu ne olur bilemiyorum. Ama sun an için strateji değiştirecek bir durum yok ortada. Gelişmeleri hep beraber izleyeceğiz. Daha önce de yazdığım gibi bu sene sürprizler piyasaları hareket ettirecek.
Hayır, spor yazarı olma gibi bir düşüncem yok. Sadece konsensüsün ne kadar hızlı değiştiğini göstermek istiyorum… Yatırım stratejileri ve kararları da ayni zihniyet ile alınıyor. Bir gün dolar bitti, tükendi, artik rezerv para olamaz sesleri yükseliyor. Sonra bir bakıyorsunuz ayni felaket çanları euro için çalıyor. Basında boy boy euronun ne zaman yok olacağı haberleri var. “Yunanistan euro’yu yıkar” diyen var “simdi olmaz ama 5-10 sene içinde bu iş biter diyen”. İngilizce bilmeyen okurlar kusura bakmasın. Tercüme edemeyeceğim şöyle bir deyim vardır: Problem with common sense is that it is not very common.
Son haftalarda bloğa fazla yazı yazmadığımdan şikâyetçi okurlar. Bunun nedeni yazacak bir şey olmadığından değil, yeni bir yatırım stratejisi yaratmak için gerekli bir ortamın olmadığından. Sene sonunda 2010 yılı stratejisi diye yazdığım not hala geçerli. O yazıda bir numaralı önerim dolar alınmasıydı. Bunun nedeni euro’nun yok olacağında değil. Hep söylerim kurlar genelde çözümün bir parçasıdır, sorunun değil. Euro’nun kuvvetli değeri hem sürdürülebilir, hem de arzu edilir olmaktan çıkmıştı. Tepe seviyelerinde euro, Euro bölgesinde Yunanistan’ın ardından diğer birçok ülkenin de strese girmesini garanti ediyordu. Ülkeler kendileri içinde devalüasyon yasamadıkları için euro’nun bütün para birimlerine karşı değer kaybı arzu edilen bir durum haline geldi. Yani yaşanan top yekûn euro zayıflığı. Bu bence çözümün bir parçası olduğundan dolayı da AB hisselerini hedge bazda ABD hisse senetlerinin ardından ve gelişen ülke hisse senetleri önünde alınması gereken varlık grubu olarak seçmiştim.
Yunanistan sorunun olası çözülmesi durumunda değer kazanabilecek euro satış için iyi bir olanak sağlar diye düşünüyorum. Nereye kadar gider, sene sonu ne olur bilemiyorum. Ama sun an için strateji değiştirecek bir durum yok ortada. Gelişmeleri hep beraber izleyeceğiz. Daha önce de yazdığım gibi bu sene sürprizler piyasaları hareket ettirecek.
Thursday, 25 February 2010
Bernanke, büyüme ve sürprizler
Piyasalar Fed’in ıskonto faizini yükseltmesinin ardından bayağı bir paniğe kapılmıştı. Bu Fed faizlerinin yakin zamanda arttırılacağı seklinde yorumlandı. Böyle olunca dün akşam Bernanke’nin konuşmasını dikkatle dinledim.
Uzun zamandır şu görüşü savunuyorum: Fed’in faiz artırımları için en önemli gösterge işsizlik oranı. Dün de bir kez daha bu savın doğru olduğunu gördüm. Özellikle Bernanke’nin Fed başkanı olarak ikinci kez seçilmesinde bu kadar sorun çıkması ve 2010’un seçim yılı olmasından dolayı işsizlik tablosu düzelmeden faizlerde normalleşme biraz uzak. Nitekim Bernanke konuşması sırasında defalarca ekonominin zayıf ve dirilmenin kırılgan olduğunu söyledi. Sorun hala büyüme tarafında.
Son CNBC konuşmamda da bunun orta vadede en büyük risk olduğunu belirttim. Bu konuda daha ayrıntılı bir yazı yazicam. Ancak şunu belirtmek de yarar var. Bu sene büyüme piyasa hareket ettiren önemli bir faktör değil bence. 2008’de sağlıklı bilançolar, 2009’da büyüme önemliydi. Bu sene sürprizler ön plana çıkacak. Zaten şu ana kadar da Yunanistan olsun, Çin’in para politikasını sıkılaştırması olsun hep sürprizler piyasaları etkiliyor. Fed’in faiz arttırmayacak olması pozitif bir sürpriz değil.
Uzun zamandır şu görüşü savunuyorum: Fed’in faiz artırımları için en önemli gösterge işsizlik oranı. Dün de bir kez daha bu savın doğru olduğunu gördüm. Özellikle Bernanke’nin Fed başkanı olarak ikinci kez seçilmesinde bu kadar sorun çıkması ve 2010’un seçim yılı olmasından dolayı işsizlik tablosu düzelmeden faizlerde normalleşme biraz uzak. Nitekim Bernanke konuşması sırasında defalarca ekonominin zayıf ve dirilmenin kırılgan olduğunu söyledi. Sorun hala büyüme tarafında.
Son CNBC konuşmamda da bunun orta vadede en büyük risk olduğunu belirttim. Bu konuda daha ayrıntılı bir yazı yazicam. Ancak şunu belirtmek de yarar var. Bu sene büyüme piyasa hareket ettiren önemli bir faktör değil bence. 2008’de sağlıklı bilançolar, 2009’da büyüme önemliydi. Bu sene sürprizler ön plana çıkacak. Zaten şu ana kadar da Yunanistan olsun, Çin’in para politikasını sıkılaştırması olsun hep sürprizler piyasaları etkiliyor. Fed’in faiz arttırmayacak olması pozitif bir sürpriz değil.
Wednesday, 17 February 2010
Foreign demand falls for Treasuries FT --- Causality Confused
Below article is a great example of bad economics. Every bit of the commentary on this piece of news is misguided or confused. Sadly lots of people have failed to learn from those days when "financing of the US current account deficit " was the biggest worry. Lately we have been facing the other big apprehension: What happens when China stop buying US treasuries (UST)?
And here we are up against reduced purchases of UST by the Chinese... What happens? Bond yields fell and USD rallied at a time of record US fiscal deficit. Go figure!
I wonder if this has anything to do with shrinking US current account deficit? Hmm... Or more profoundly that Current Account ALWAYS EQUALS Capital Account under floating exchange rate regimes and that there is no such thing as financing of one with the other. This means if there is current account deficit it is ALREADY financed. Otherwise countries run smaller or no deficits, or even surpluses as we witnesses during the recent crisis. When financing dried up Turkey had to shrink her deficit to reduce its external financing needs. Economy contracted to adjust to this new reality.
As I have been writing for a while now higher return on capital is reversing flows back into the US. This is happening at a time US's external financing needs are being reduced. Just consider that 80% of US companies reported better than expected earnings in Q4-2009. Lock and load. We are in the early days of US asset outperformance.
Published: February 16 2010 18:01
Foreign demand for US Treasury securities fell by a record amount in December as China purged some of its holdings of government debt, the US Treasury department said on Tuesday.
China sold $34.2bn in US Treasury securities during the month, the US Treasury said on Tuesday, leaving Japan as the biggest holder of US government debt with...
For China, the shedding of US debt marks a reversal that it signalled last year when it said it would begin to reduce some of its holdings. Any changes in its behaviour are politically sensitive because it is the biggest US trade partner and has helped to finance US deficits.
Alan Ruskin, a strategist at RBS Securities, said that China’s behaviour showed that it felt “saturated” with Treasury paper and that this is the sign of a trend. The change of sentiment could come at the detriment of the US dollar and the Treasury market as the US has to look to other countries for financing. Japan and the UK could pick up some of that slack and last month both added to their Treasury holdings. However, the overall monthly sell-off of $53bn was the biggest on record.
The figures come as the White House grapples with how to cut the US deficit, which is projected to be $1,560bn in 2010, or 10.6 per cent of gross domestic product. However, the move away from the safety of US debt is a sign of growing confidence in the global economy.Net purchases of long-term US securities declined to $63.3bn from $126.4bn in November, according to Treasury figures. Foreigners increased their purchases of US equities, buying $20.1bn in December after buying $9.7bn the previous month.
However, Gregory Daco, economist at IHS Global Insight, said that global appetite for US assets remained relatively solid , and that the recent turmoil in European bond markets caused by the Greek debt crisis meant the US would remain attractive even as the dollar strengthened.
“A stronger US dollar should not deter foreign investments as long as real GDP [gross domestic product] and productivity growth remain strong,” he said.
Separately on Tuesday, the National Association of Homebuilders said that confidence among builders was on the rise this month thanks to signs of healing in the labour market. Its index of confidence ticked up two points to 17 in February, as low interest rates and the extended homebuyer tax credit improved conditions for buying.
“Builders are just beginning to see the anticipated effects of the home buyer tax credit on consumer demand,” said David Crowe, NAHB’s chief economist. “Meanwhile, another source of encouragement is the improving employment market, which is key to any sustainable economic or housing recovery.”
And here we are up against reduced purchases of UST by the Chinese... What happens? Bond yields fell and USD rallied at a time of record US fiscal deficit. Go figure!
I wonder if this has anything to do with shrinking US current account deficit? Hmm... Or more profoundly that Current Account ALWAYS EQUALS Capital Account under floating exchange rate regimes and that there is no such thing as financing of one with the other. This means if there is current account deficit it is ALREADY financed. Otherwise countries run smaller or no deficits, or even surpluses as we witnesses during the recent crisis. When financing dried up Turkey had to shrink her deficit to reduce its external financing needs. Economy contracted to adjust to this new reality.
As I have been writing for a while now higher return on capital is reversing flows back into the US. This is happening at a time US's external financing needs are being reduced. Just consider that 80% of US companies reported better than expected earnings in Q4-2009. Lock and load. We are in the early days of US asset outperformance.
Published: February 16 2010 18:01
Foreign demand for US Treasury securities fell by a record amount in December as China purged some of its holdings of government debt, the US Treasury department said on Tuesday.
China sold $34.2bn in US Treasury securities during the month, the US Treasury said on Tuesday, leaving Japan as the biggest holder of US government debt with...
For China, the shedding of US debt marks a reversal that it signalled last year when it said it would begin to reduce some of its holdings. Any changes in its behaviour are politically sensitive because it is the biggest US trade partner and has helped to finance US deficits.
Alan Ruskin, a strategist at RBS Securities, said that China’s behaviour showed that it felt “saturated” with Treasury paper and that this is the sign of a trend. The change of sentiment could come at the detriment of the US dollar and the Treasury market as the US has to look to other countries for financing. Japan and the UK could pick up some of that slack and last month both added to their Treasury holdings. However, the overall monthly sell-off of $53bn was the biggest on record.
The figures come as the White House grapples with how to cut the US deficit, which is projected to be $1,560bn in 2010, or 10.6 per cent of gross domestic product. However, the move away from the safety of US debt is a sign of growing confidence in the global economy.Net purchases of long-term US securities declined to $63.3bn from $126.4bn in November, according to Treasury figures. Foreigners increased their purchases of US equities, buying $20.1bn in December after buying $9.7bn the previous month.
However, Gregory Daco, economist at IHS Global Insight, said that global appetite for US assets remained relatively solid , and that the recent turmoil in European bond markets caused by the Greek debt crisis meant the US would remain attractive even as the dollar strengthened.
“A stronger US dollar should not deter foreign investments as long as real GDP [gross domestic product] and productivity growth remain strong,” he said.
Separately on Tuesday, the National Association of Homebuilders said that confidence among builders was on the rise this month thanks to signs of healing in the labour market. Its index of confidence ticked up two points to 17 in February, as low interest rates and the extended homebuyer tax credit improved conditions for buying.
“Builders are just beginning to see the anticipated effects of the home buyer tax credit on consumer demand,” said David Crowe, NAHB’s chief economist. “Meanwhile, another source of encouragement is the improving employment market, which is key to any sustainable economic or housing recovery.”
Friday, 12 February 2010
Europe needs German consumers -- FT Martin Wolf (short extract)
This is to compliment the piece I put out on Wednesday (in Turkish). I argued at the end of that note that the only way forward was for Germany to do away with merchantilist policies and support her domestic demand. Below is a similar view from Mr Wolf.
''So what is to be done? If the aim is to avoid disaster, the answer is temporary fiscal support for the struggling countries, robust aggregate demand in the eurozone as a whole and a substantial rebalancing of that demand, led by Germany. The fiscal support would be designed to prevent a short-term confidence collapse from triggering a default. In return, weak countries would need to commit themselves to falling nominal wages and a programme of fiscal retrenchment. I can see no justification for bringing in the International Monetary Fund, other than for technical assistance. To do so would demonstrate that this is not a true union at all.
Alternatively, the vulnerable countries could be left to dangle in the wind. But a currency union whose core country not only exports deflation, but also stands aside as members collapse is in deep trouble. Germany alone can decide whether it wants this union to prosper, or not.''
''So what is to be done? If the aim is to avoid disaster, the answer is temporary fiscal support for the struggling countries, robust aggregate demand in the eurozone as a whole and a substantial rebalancing of that demand, led by Germany. The fiscal support would be designed to prevent a short-term confidence collapse from triggering a default. In return, weak countries would need to commit themselves to falling nominal wages and a programme of fiscal retrenchment. I can see no justification for bringing in the International Monetary Fund, other than for technical assistance. To do so would demonstrate that this is not a true union at all.
Alternatively, the vulnerable countries could be left to dangle in the wind. But a currency union whose core country not only exports deflation, but also stands aside as members collapse is in deep trouble. Germany alone can decide whether it wants this union to prosper, or not.''
Wednesday, 10 February 2010
Birinin açık vermesi lazım… (Uzun, zor bir yazı ama önemli)
Kriz sonrası ekonomik döngünün bu evresinde görev devletlerin üzerine düştü. Bu yüzden piyasalardaki büyük paniğe rağmen ben pek endişeli değilim.
İlk olarak önemli bir ekonomik ayrımın üzerinden gitmemiz gerekiyor çünkü bu konuda gerçekten çok büyük zihin karışıklığı olduğunu görüyorum: Stok ve akim (stocks v flows). Borç bir stoktur. Borç servisi ise akim. Sonuçta borç stokunun çok yüksek olması kendi başına risk teşkil etmez. Önemli olan borcun sürdürülebilir olmasıdır. Türkiye 2001 krizinin ardından bu ayrımı net bir şekilde göstermiştir. Japonya da %200’u aşan devlet borç stokuna rağmen uzun zamandır default etmedi…
Japonya örneği önemli çünkü borcun çevrilmesinde yerel tasarrufların rolünü çok net bir şekilde ortaya koyuyor. Aslında yerel tasarruflarla sınırlamamak lazım bu denklemi. Sonuçta küresel ortamda finansal açıkların yine küresel para akımlarıyla finansmanı sağlanıyor. Burada iyi örnek, 2000’li yılların ortasında global dengesizliklerin en büyüğü diye gösterilen ABD cari işlemler açığı. Bütün endişelere rağmen bu açığın Asya ülkelerinin yarattığı tasarruf fazlaları sayesinde finansmanı sağlanabiliyordu. Bunu adına da “Büyük Uzlaşma” demiştik.
Benim piyasalara göre rahat olmamın asıl nedeni de burada saklı. Kriz devlet sektörü dışında kalan özel sektörün her bölümünde ciddi bir tasarruf fazlasına neden oldu. Genelde krizlerde krize maruz kalan sektör isteyerek ya da zorunlu olarak tasarruf eder. ABD’de borçlu hane halkı bankalara yüksek miktarda borç geri ödemesinde bulunuyor. Bu bir taraftan bu kesimin borç yükünü azaltırken diğer taraftan finans kesimindeki kara deliği kapatmaya yardımcı oldu. Daralan cari işlemler açığını da hesaba katarsak ABD kısa bir sürede ozel sektör tasarruf fazlası (ÖSTF*) vermeye başladı. Hem de büyüyen bütçe açıklarına rağmen. Ayni anda Asya da krizden çıkarken tekrar ÖSTF miktarını arttırmaya başladı. 2009’un son altı ayında ABD cari açığından $214 milyar doların üzerinde özel sektör tasarruf fazlası yarattı bu bölge.
(*ÖSTF’yi kabaca cari işlemler pozisyonu eksi bütçe açıkları diye tanımlayabiliriz)
Sonuçta global anlamda bir özel sektör tasarruf fazlasıyla karsı karşıyayız. Bence global bono faizlerini düşük tutan en önemli faktörlerden biri bu. Asya’nın tasarruf fazlaları hala büyüyor. Bu yüzden merkez bankalarının bono alımlarını azaltmasına, yüksek borç stokuna ve piyasaların panikleyip faizleri yukarıya doğru itmesine rağmen, ben basta ABD olmak üzere, birçok ülkede kısa ve orta vadede kalıcı ve yüksek bono faizi beklemiyorum. Ayni şekilde borç krizi de ancak piyasanın şu anki doğal tepkisini bir paranoyaya dönüştürmesiyle mümkün.
Şimdi ayni formatı Avrupa gezenine uygulayalım. Gezegen diyorum çünkü AB toplu halde dış dünyaya karşı açık vermiyor. Ancak topluluk içersinde ciddi dengesizlikler var. Yunanistan gibi bir sorun ortaya çıktığında finansal fazla veren Almanya’nın (Hollanda’da diyebiliriz ama küçük), cari işlemeler açığı vermesi lazım ki stres altındaki ülkeler dış ticaret kanalıyla tasarruf fazlası yaratabilsinler. Yani Almanya’nın bir Asya ülkesi gibi ihracata dayalı (merchantilist) bir büyüme politikası yerine yerli talebi destekliyor olması lazım. Ama nerde? Dün de yazdığım gibi onlar hala enflasyonfobi içersinde.
Aksi takdirde ayni tasarruf ciddi ve uzun süreli bir durgunlukla ancak yaratılabilir. Yani nominal maaşların da düştüğü uzun sureli bir deflasyon. Şu anda da tam bu süreç yaşanıyor. İrlanda kredibilitesi yüksek bir program açıkladı ve piyasaları bunun olabilirliğine ikna etti. PIGS’deki diğer ülkeler şu ana kadar inandırıcı bir program çıkaramadı ortaya. Bu da piyasalarda fırtınalar estiriyor doğal olarak.
Başa dönersek ekonominin her kesimi tasarrufta bulunamayacağı için açık verme yükü devletlerin üzerine kaldı. Simdi bir de ABD ve Büyük Britanya’nın acilen bütçe açıklarını kapatmalarını talep ediyor piyasalar. E peki devlet sektörü de harcamalarını kısıp tasarruflarını arttırırsa toplam talep nerden yaratılacak. Bir ara Cin, ABD’ye bütçe açıklarını kısması gerektiği konusunda kafa tuttu. Böyle bir durum en çok ticaret yapan basta Çin olmak üzere Asya ülkelerinin basına çorap örer. Herhalde yönetimden birinin akli başına çabuk geldi ki daha fazla üstüne gitmediler.
Sanmayın ki kayıtsız bütçe açıklarını destekliyorum. Harcanan para uzun vadeli büyümeyi desteklediği sürece borç dinamikleri düzelir. Stok sorun gibi görünse de akim acısından sorun olmaz. Ancak maalesef devlet harcamalarının uzun vadeli büyümeyi desteklediği konusunda şüphelerim var. Bu konuda Obama yönetiminin ivedi adımlar atması lazım. Kısa vadede ABD’de verimlilik rakamları çok güçlü. Fakat bunların uzun vadede devamı konusunda şüphelerim var.
İlk olarak önemli bir ekonomik ayrımın üzerinden gitmemiz gerekiyor çünkü bu konuda gerçekten çok büyük zihin karışıklığı olduğunu görüyorum: Stok ve akim (stocks v flows). Borç bir stoktur. Borç servisi ise akim. Sonuçta borç stokunun çok yüksek olması kendi başına risk teşkil etmez. Önemli olan borcun sürdürülebilir olmasıdır. Türkiye 2001 krizinin ardından bu ayrımı net bir şekilde göstermiştir. Japonya da %200’u aşan devlet borç stokuna rağmen uzun zamandır default etmedi…
Japonya örneği önemli çünkü borcun çevrilmesinde yerel tasarrufların rolünü çok net bir şekilde ortaya koyuyor. Aslında yerel tasarruflarla sınırlamamak lazım bu denklemi. Sonuçta küresel ortamda finansal açıkların yine küresel para akımlarıyla finansmanı sağlanıyor. Burada iyi örnek, 2000’li yılların ortasında global dengesizliklerin en büyüğü diye gösterilen ABD cari işlemler açığı. Bütün endişelere rağmen bu açığın Asya ülkelerinin yarattığı tasarruf fazlaları sayesinde finansmanı sağlanabiliyordu. Bunu adına da “Büyük Uzlaşma” demiştik.
Benim piyasalara göre rahat olmamın asıl nedeni de burada saklı. Kriz devlet sektörü dışında kalan özel sektörün her bölümünde ciddi bir tasarruf fazlasına neden oldu. Genelde krizlerde krize maruz kalan sektör isteyerek ya da zorunlu olarak tasarruf eder. ABD’de borçlu hane halkı bankalara yüksek miktarda borç geri ödemesinde bulunuyor. Bu bir taraftan bu kesimin borç yükünü azaltırken diğer taraftan finans kesimindeki kara deliği kapatmaya yardımcı oldu. Daralan cari işlemler açığını da hesaba katarsak ABD kısa bir sürede ozel sektör tasarruf fazlası (ÖSTF*) vermeye başladı. Hem de büyüyen bütçe açıklarına rağmen. Ayni anda Asya da krizden çıkarken tekrar ÖSTF miktarını arttırmaya başladı. 2009’un son altı ayında ABD cari açığından $214 milyar doların üzerinde özel sektör tasarruf fazlası yarattı bu bölge.
(*ÖSTF’yi kabaca cari işlemler pozisyonu eksi bütçe açıkları diye tanımlayabiliriz)
Sonuçta global anlamda bir özel sektör tasarruf fazlasıyla karsı karşıyayız. Bence global bono faizlerini düşük tutan en önemli faktörlerden biri bu. Asya’nın tasarruf fazlaları hala büyüyor. Bu yüzden merkez bankalarının bono alımlarını azaltmasına, yüksek borç stokuna ve piyasaların panikleyip faizleri yukarıya doğru itmesine rağmen, ben basta ABD olmak üzere, birçok ülkede kısa ve orta vadede kalıcı ve yüksek bono faizi beklemiyorum. Ayni şekilde borç krizi de ancak piyasanın şu anki doğal tepkisini bir paranoyaya dönüştürmesiyle mümkün.
Şimdi ayni formatı Avrupa gezenine uygulayalım. Gezegen diyorum çünkü AB toplu halde dış dünyaya karşı açık vermiyor. Ancak topluluk içersinde ciddi dengesizlikler var. Yunanistan gibi bir sorun ortaya çıktığında finansal fazla veren Almanya’nın (Hollanda’da diyebiliriz ama küçük), cari işlemeler açığı vermesi lazım ki stres altındaki ülkeler dış ticaret kanalıyla tasarruf fazlası yaratabilsinler. Yani Almanya’nın bir Asya ülkesi gibi ihracata dayalı (merchantilist) bir büyüme politikası yerine yerli talebi destekliyor olması lazım. Ama nerde? Dün de yazdığım gibi onlar hala enflasyonfobi içersinde.
Aksi takdirde ayni tasarruf ciddi ve uzun süreli bir durgunlukla ancak yaratılabilir. Yani nominal maaşların da düştüğü uzun sureli bir deflasyon. Şu anda da tam bu süreç yaşanıyor. İrlanda kredibilitesi yüksek bir program açıkladı ve piyasaları bunun olabilirliğine ikna etti. PIGS’deki diğer ülkeler şu ana kadar inandırıcı bir program çıkaramadı ortaya. Bu da piyasalarda fırtınalar estiriyor doğal olarak.
Başa dönersek ekonominin her kesimi tasarrufta bulunamayacağı için açık verme yükü devletlerin üzerine kaldı. Simdi bir de ABD ve Büyük Britanya’nın acilen bütçe açıklarını kapatmalarını talep ediyor piyasalar. E peki devlet sektörü de harcamalarını kısıp tasarruflarını arttırırsa toplam talep nerden yaratılacak. Bir ara Cin, ABD’ye bütçe açıklarını kısması gerektiği konusunda kafa tuttu. Böyle bir durum en çok ticaret yapan basta Çin olmak üzere Asya ülkelerinin basına çorap örer. Herhalde yönetimden birinin akli başına çabuk geldi ki daha fazla üstüne gitmediler.
Sanmayın ki kayıtsız bütçe açıklarını destekliyorum. Harcanan para uzun vadeli büyümeyi desteklediği sürece borç dinamikleri düzelir. Stok sorun gibi görünse de akim acısından sorun olmaz. Ancak maalesef devlet harcamalarının uzun vadeli büyümeyi desteklediği konusunda şüphelerim var. Bu konuda Obama yönetiminin ivedi adımlar atması lazım. Kısa vadede ABD’de verimlilik rakamları çok güçlü. Fakat bunların uzun vadede devamı konusunda şüphelerim var.
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
